Zdecydowanie musiałem to uczynić, a oto efekt – tutaj.
Dużo osób mi pomagało, za co jestem im bardzo wdzięczny. Refleksja – dużo dużo lepiej takie rzeczy się robi gdy każda godzina nie jest na wagę złota!
Jest rano… Ale dobrze było sobie odpocząć w sposób kreatywny od studiów na tą chwilę. Stworzyłem projekt zakładek do książek, które mam nadzieję, że oprócz tego, że są fajne to będą promować Abstracta 
.
Przepraszam wszystkich sympatyków PIS. Taka wypowiedź mogła się zdarzyć każdemu.
“My jako PIS widzimy, że w Polsce wiele osób żyje poniżej średniej. Będziemy robić wszystko, aby było ich jak najmniej.”
Rewelacyjne prawda? Oczywiście to może mieć sens choć mam poważne wątpliwości czy takie intencje miał ten człowiek.
Wszyscy lubimy zapytania sql’owe, prawda?
SELECT id
FROM konkursy
WHERE START < NOW( )
AND NOW( ) <
END AND aktywny =1
AND id
IN (SELECT id_konkursu
FROM rks_in_konkursy
WHERE id_user_rks = (
SELECT rks
FROM salony
WHERE id =1 ))
LIMIT 0 , 30;
Dzisiaj dzięki uprzejmości Agaty umieściłem zdjęcia z pierwszych Babic Gliwickich tutaj.
“Straszną jest rzeczą, że gdziekolwiek człowiek się urodzi, pewne twierdzenia zostają mu wpojone w dzieciństwie wraz zapewnieniem, że nigdy nie będzie mógł wątpić na ich temat, pod karą utraty wiecznego zbawienia.”
Arthur Schopenhauer
Nie mam na celu stworzenia katalogu błędów jakie popełniliśmy. Chcę po postu zanotować myśl, które przychodziły mi do głowy w czasie trwania rekolekcji i bezpośrednio po. Nie zawsze rodziły się one w odpowiedzi na to co zauważałem, często wynikały z obserwacji moich osobistych tendencji. Celem więc tego tekstu jest pomoc samemu sobie za rok w byciu lepszym świadkiem. Myślę, że wnioski te są uniwersalne i mogą przydać się także innym.
Akcentem pierwszego stopnia powinno być zdecydowanie świadectwo (czas “szkół” to stopień drugi). Nie wnioskuje, aby “szkoły” zostały usunięte z programu lub zredukowane, ale o to, aby były przygotowane z wyjątkową świadomością słów Adhortacji Apostolskiej Evangelii Nuntiandi:
(…) Trzeba przypomnieć, że w Kościele za pierwszy środek ewangelizowania należy uważać świadectwo życia prawdziwie chrześcijańskiego, które trwa w nierozłącznej wspólnocie z Bogiem, a zarazem w nieograniczonej gorącości ducha poświęcania się dla innych. Jak to ostatnio powiedzieliśmy do grupy świeckich, “człowiek naszych czasów chętniej słucha świadków, aniżeli nauczycieli; a jeśli słucha nauczycieli, to dlatego, że są świadkami”.
Informacje o tym, że nasi uczestnicy pójdą ewangelizować powinna zostać ogłoszona w ramach “ogłoszeń duszpasterskich” w czasie wszystkich mszy niedzielnych wraz z dokładną datą i godziną w lokalnym kościele parafialnym. Uczestnicy wtedy są o wiele spokojniejsi i łatwiej jest im się przełamać, a i dla ludzi miejscowych jest to na pewno większy komfort. W tym roku sprawdziło się to znakomicie.
Po pierwszym szczycie jakim jest dzień czwarty uczestnicy mocno się “rozluźniają”. Przez dwa dni po tym ważnym wydarzeniu należy szczególnie się starać, aby poprzez systematyczność przejść przez ten czas owocnie. W tym roku w dzień piąty przypadła niedziela (więc długie wyjście do kościoła i mocno zmodyfikowany plan), a na dzień szósty został zaplanowany wyjazd do Krościenka (plan także bardzo mocno zmieniony). W efekcie uczestników udało się “zebrać” dopiero dnia 8-9 zapowiedzią szczytu dnia dziesiątego… Treści z dni “środkowych” rekolekcji uciekły całkowicie (a tak naprawdę to tutaj zaczyna się pierwszy stopień, bo pierwsze cztery dni to powinna (!) być powtórka tego co mieli w parafiach).
Wiąże się z punktem pierwszym. Wydaje mi się, że czasami nasze (tj. Diakoni) nastawienie, które przekazaliśmy uczestnikom (więc w konsekwencji i my zaczęliśmy tak myśleć) zbyt często wpadało w: “chcemy zrealizować rekolekcje pierwszego stopnia według Ruchu Światło-Życie”. W naszej pracy musimy ciągle oczyszczać się z “pracowania dla instytucji”, a w zamian uświadamiać sobie konkretnego człowieka przed którym stajemy.
Niezależnie czy sprawę tą widać na zewnątrz czy nie zawsze powinienem czuwać i pytać siebie czy nie “odpłynąłem” w błądzenie pomiędzy słowami i pojęciami! Na tym powinien polegać mój codzienny rachunek sumienia w czasie rekolekcji.
Miejscem iskrzącym w tym względzie jest kwestia zwracania uwag i dbania o dyscyplinę rekolekcyjną (bez której nie zostaną zachowane podstawowe warunki do pracy duchowej). Każdemu z nas grozi niebezpieczeństwo “gestapo” w takich warunkach. Trzeba wzajemnie nad sobą w sposób mądry czuwać i na bieżąco weryfikować postępowanie. Jest to szczególnie istotne w pierwszych dniach Oazy, bo wtedy rozgrywa się to czy model rekolekcji to będą “policjanci i złodzieje” czy nie. Mimo wszystko wierzę, że nawet na pierwszym stopniu poprzez konsekwentne podejście całej diakonii do uczestników jak do dojrzałych ludzi z ambicjami do realnej pracy nad sobą można prawie do zera zredukować ten przykry model.
Ponieważ na 90% ktoś z 14 osobowej diakonii o tym zapomni trzeba tą kwestie poruszyć wprost na ostatniej odprawie przed przyjazdem uczestników!
Nie wiem czy to problem wynikający z egoizmu czy normalny mechanizm, a może brak wiary w siebie – w okolicy dnia piątego zaczynam mieć poważne wątpliwości czy to co robie jest dobre. Coraz więcej mojej energii zaczynam wtedy poświęcać na rozmyślania “czy te spojrzenie moderatora to dlatego, że….”. Jest to stan bardzo męczący. Mimo wszystko uważam, że samodzielna próba przeciwstawiania się temu nie ma większego sensu i o wiele łatwiej byłoby po prostu bardzo wprost i może nawet “naiwnie” czasami sobie powiedzieć (odpowiednik “dobrze, że jesteś” tylko w wersji dla Diakoni) “robisz dobrą robotę” (oczywiście w formie rozmowy, a nie uściśnięcia dłoni w okręgu). Spodziewam się, że w tym doświadczeniu nie jestem odosobniony.
1 Spójrz, Miłosierny, na naszą nędzę
Zrodzoną z grzechu i niewierności;
Ulecz zranionych, przywróć im pełnię
Twojego życia.2 Mocą swej męki na drzewie krzyża
Pojednaj z Ojcem zbłąkanych synów;
Osłoń przed ciosem zła grożącego
I obdarz siłą.3 Pomóż się przedrzeć przez ciernie lęku
I złudy świata, co wciąż nas wabi;
Pozwól w pokorze objąć Twe stopy
Zranione dla nas.4 Niechaj Twa łaska przywróci w ludziach
Dostojny obraz Bożego Wzoru,
Aby już odtąd służyć pragnęli
Jedynie Tobie.5 Tobie i Ojcu z Najświętszym Duchem
Niech będzie chwała przez wszystkie wieki;
Nasze sumienia, wolne i czyste,
Niech sławią Boga. Amen.
LG – Hymn Nieszporów, piątek IV tyg.
Beata dzisiaj odebrała wydruki z iGen’a materiałów na ONŻ I. Jestem zadowolony kliknij (na zdjęciu oczywiście nie widać za wiele, ale widać format .
To najlepszej jakości znaczek roku jaki znalazłem:
A to moja “podróbka”:
No i teraz to to można wydrukować. I znowu powraca to pytanie: dlaczego na oaza.pl nie można było ściągnąć svg?